Biktima

Sinaksak.
Sinugatan.
Sinaktan.
Binaon.
Binaon sa limot ang nakaraan.
Nakaraan natin na kung saan,
Ikaw at ako, ako at ikaw lang
Ang tangi nating alam.
Biktima ako ng matatamis mong salita.
Agad namang pinalitan ng balde-baldeng luha.
Ilang pamunas ang nasayang,
Nang dahil lang sa pag-ibig kong sinayang lang
Ilang gabing iniyakan, sa di malamang dahilan
Bigla kang nawala ng di ko namalayan,
Iniwan mo’ko ng walang paalam.

Lumipas ang araw, buwan, at taon.
Akala koy nilimot narin ng kahapon,
Ang isang bagay na akala kong wala ng halaga,
Magkakahalaga pa pala ng makita ulit kita.
Nakita nga kita.
Nakita kita na may kasamang iba.
Pinikit ko ang aking mga mata,
Kasabay ng pagpikit nito ang unti-unting paghina ng aking sistema
Ramdam ko ang sakit.
Sakit na parang paulit-ulit kang sinasaksak at sinasampal sa katotohanang wala na, wala na talagang pag-asa pa.

Pilitin ko mang kalimutan lahat gaya ng dagliang paglimot mo
Di ko magawa dahil nag iwan ka ng alaala sa puso ko.
Alaala nating dalawa na magkasama,
Alaala na bumabalik sa twing nakikita kita.
Kung maibabalik ko lang ang panahon,
Mas pipiliin kong landas nati’y di nalang magtagpo.
Pipiliin kong baguhin ang takbo ng aking mundo,
Nang sa ganon, di ako masasaktan ng ganito.

Sinaksak. Sinugatan. Binaon.
BINAON MO sa limot ang matamis nating kahapon.

Na Hopia, COLOMBIAzoned

February 14, 2016

Sakit. Yan yung nararamdaman ko ngayon. I don’t know why the hell I am, doing this to myself. Parang pinaparusahan ko na tong sarili ko sa ginagawa ko. Pero wala e. Kahit ano pang pilit kong ibaling ang atensyon ko sa iba, kahit ano pang gawin kong pag fa-facebook, pag i-insta, pag t-tweet, pang sta-stalk kung ano ng nangyari sa AlDub, Pero I can’t! I cant help myself not to check on my inbox if there’s a message greeting from him.

Oo na. This is all about him. And I feel so stupid ngayon. Pati ba naman dito.. Ughh

giphy

Pero.. kasi..

Hay. Bakit ba kasi di kami nagkaroon ng closure?! Ha?! Eh ako tuloy yung nahihirapan ngayon! Ewan ko sa kanya kung mutual ba din yung nararamdan nya ngayon basta ako, hirap na hirap na’ko promise! Tapos ngayon umaasa pa’ko. Pvta.

Umaasa akong i g-greet nya ako ng “Happy Valentines Day” ngayon. Ang tanga ko lang. Shet.

Bakit ba’ko umaasang magte-text pa sya? Kilala ko naman yun e. Kapag nagkakalabu-an kami, hindi sya ang gumagawa ng move para magkabati kami kundi yung mga kaibigan ko.

Oo nga, mga kaibigan ko nga! Paulit-ulit?! Sila lang naman kumakausap sa kanya na wag akong pakawalan. Alam ko namang hindi nya ko gustong pakawalan e. Pero may pagka mahina yung loob nun. Naiisip ko rin minsan kung bakla ba yun o hindi kasi ang torpe e. Kahit na kami na, nahihiya parin sa’kin. -.-

Ewan ko ba kung bakit humantong kami sa ganitong sitwasyon. Di nyo naman naitatanong, 2 years na din kami nun. Childhood crush ko kasi yun, magkaklase kami since elementary hanggang sa nag-highschool. Hindi ko naman din alam and never din in my thoughts na may crush din pala sya sa’kin. Corny ba? Haha. Kinda childish yung lovestory namin. Pero oo. Mahigit 5 years ko din syang crush mula nung sinagot ko sya. Grabe yung feels ko at that time nung tinanong nya ko kung pwede ba syang manligaw. Ang ew lang kasi ang babata pa namin nun. Just imagine, a 14 year old boy courting to a 14 year old girl na walang ibang alam kundi mamuhay na kinikilig sa crush nyang almost 5 years tapos hindi pa makapaniwala dahil ang kanyang almost 5-year crush ay sya pang nanligaw sa kanya. E sino ba naman ako para tumanggi diba? Kung pwede nga lang sinagot ko na yun agad e. Haha. Wala ng ligaw-ligaw teh! to think na ang torpe nya, at once in a blue moon lang sya nagkaka guts na kausapin ako. Maiisip mo pa bang pahaba-in ang ligawan process?! HAHAHA Ang baliw lang. Ang bata ko pa kasi nung mga time na yun. Puro uwag na yung laman ng isip ko. XD

At yun na nga, dumaan yung 1st anniversary namin. (Dumaan lang, di man lang nag pose saglit. Haha di, joke lang) Natatawa parin ako hanggang ngayon when I remember the “struggle” kuno that we faced before our anniversary. Yung selos thingy.

Eto nga yun..

Nagselos kasi sya sa isa kong friend na boy. Na kesyo daw, malapit daw kami sa isa’t-isa. Kesyo daw na imbis sya yung palagi kaming magkasama nung friend ko, kesyo daw mukha kaming magsyota nung friend ko. Haha! E di nagtagumpay ako sa plano ko nung mga araw na yun! Hahaha

Yep! It was all my plan then. (Parang wicked witch ang peg. Haha) Pero di ko naman din inasahan yung planong yun no. It was coincidence. E kasi naman tong friend ko, tini-treat nya ‘ko as his little sister. Kaya yun, inaasar nya ko, hinahabol-habol, ganun. Pero kung sa paningin ng ibang tao, sa unang tingin palang kala mo naghaharutan kami. Kaya ayun, nalaman nya yun at aware naman ako na nakikita nya kaming ‘naghaharutan kuno’ kaya nag-go with the flow nalang ako kasi gusto ko syang pagselosin. Gusto kong malaman kung anong magiging reaction nya. Nagbabakasakali akong mawawala ang pagka-torpe nya kung may makikita syang kakompetensya sa’kin.

Pero di ko din inasahan na gagawin din nya yun..

Yung malapit na syang makipag-break sa’kin.

Alam nyo ba kung anong naisip ko nun?

‘Char, at sya pa talagang may ganang mawalan ng gana sa relationship namin ah. Sya pa’tong parang walang pake sa’kin, sya pa tong may guts na ganyanin ako. Edi wow!’

Pero ang amazing lang! Dinedma ko yung feels nayun. Imbes na patulan ko din yung galit nya, eh nagpakumbaba ako. As in pagpakumbaba talaga to the lowest level! Nag explain ako ng boom boom pow! Na ganito kasi yun, ganito kasi yan pero ni text, ni tawag, ni anino di ko nakita at natanggap mula sa kanya.

Dun na nga ako nag break down. (Chos! Break down talaga teh?)

break

Oo. Break down! Ganoin! Eh kasi naman, sino ba namang hindi maiinis kung todo kana explain tapos hindi ka naman pinapaniwalaan?! Kaya yun.. nalaman nyang nag break down ako. Baka nga sigurong nakarinig yun ng balitang mag su-suicide ako pag di nya ko pinansin. Haha Pero like duhhh. Alam ko namang mga kaibigan ko ang may pakana nun kaya kami nagkabati ulit.

At nun namang nag fourth year na kami, dun sya naging slight seryoso.

Oo! Slight lang kasi ramdam mo parin yung hiya nya sa’kin e. Akala ko nga magbabago na sya, magbabago na yung perspective nya sakin simula nung ‘selosan thingy’ nayun pero atleast naman may kaunting progress.

Dumaan din yung 2nd Anniversary namin. Dun ko na realize ang isang importanteng bagay. Gusto ko syang seryosohin. Yun bang forever ang peg? Yun bang nag wi-wish ka na na gusto mong sya na yung pakakasalan mo in the future? Yun bang naiisip mo yung kinabukasan sa piling ng isa’t isa? Yung ganong feels? Eh kasi nung nag fourth year kami, marami akong firsts with him. Marami akong memories sa kanya na first time ko palang nagawa. Gaya nung kiss nya sa sakin sa cheeks, yung nanood kaming dalawa ng sine, yung hinaranahan nya ko sa harap ng mga kaklase namin, yung feeling na pinagsisigawan nya ko sa mga ka close nyang teachers kasi binibiro nadin kami ng mga teachers sa school, yung random hugs na ginagawa nya, yung holding hands na naka intertwined in public..

Naiisip ko din nun eh.

Bakit ngayon lang to nangyari? Bakit ngayon lang namin to nagawa? Nasaan ba to nung bago pang naging kami? Bakit ngayon lang to na ga-graduate na kami ng highschool?!

Pero imbis na magdrama kami dahil sa nalalapit naming pagkakalayo, (Chos na naman) hinayaan na lang namin ang lahat. We just let things fall into places, ni hindi namin inisip na malapit na yung graduation namin.

Then, our graduation happened.
Tears of joy ang makikita sa mga mata namin, lalo na sa kanya. Alam kong masayang masaya syang ga-graduate na kami. After that graduation nag tipon-tipon kami with our classmates sa room namin. We were taking pictures and such. Hugs and dramas are present din kaya di nya maiwasang mapa-hug din ng mahigpit sa’kin.

‘Text-text tayo ha.”

“Oo naman. Ano kaba.”

‘Tatawag ka ha.’

‘Oo nga. Wag OA ha. Di naman ako mangingibang bansa.’

‘We’ll keep in-touch palagi.’

“Oo na, Oo!”

“Ma-mi miss kita”

Those were our last convos in personal na walang halong sakit,walang halong pagdududa, walang halong ka echosan.

Pero ng tumuntong kami ng college. We got busy in our different lives. Even if we were in the same school na pinag-enrollan, wala parin pinagbago if you compare us to LDR couples. Busy sya, busy ako. Wala syang time, mas lalo naman ako. Hindi din nagmamatch ang schedules namin kaya di kami nagkikita. I thought, wala lang ‘to. We will be used to this situation of ours pero akala ko lang pala yun lahat.

Bumalik sya sa dating sya.

Yung lalaking torpe, yung lalaking once in a blue moon lang na nagkakaguts na kausapin ako, yung lalaking mahina ang loob na harapin ako.

Nung una, palagi pa kaming nag te-text sa isat’ isa eh. Communication was there pero ewan ko ba, as weeks passed..

Hindi na sya nagpapa-load.

Months passed..

Once in a month nalang magtext.

And by the end of September..
(Oo. I remembered everything!)

Hindi na talaga sya nagpaparamdam.

Sinubukan ko naman syang i-approach sa twing nakikita ko sya sa school e. Pero sya ‘tong umiiwas talag sakin. Hindi ko alam kung bakit. At sa mga ginagawa nyang yan sakin, hindi nya alam na nasasaktan ako.

Ano pa nga bang magagawa ko diba? 2016 na. Marami nang dumaan, Pasko, New Year, Three Kings, Chinese New Year. Pero wala parin. Wala parin ni anino ng pagkatao nya.

At ngayon na Valentines Day, since 11:04pm na at nagsusulat parin ako dito, umaasa akong magte-text sya.

Kaso parang hopia ako today. Haha! (Palagi naman e. Para namang hindi ako sanay.) Na COLOMBIAzoned na naman ako teh! Pano ba yan? Hahaha. Hayaan mo na.

white

At gusto ko lang din naman sabihin na ngayong buwan din kami magcecelebrate dapat ng 3rd Anniversary namin. Ngayong February 28. At hindi ko alam kung anong mangyayari sa araw na yan. Ayoko ng umasa, baka ma hopia ulit ako.

Pero eto na nga, alam ko namang wala na eh. Di na talaga mababalik yung dating ‘kami’ And I know na this will take time. My heart will take time to heal. And to move on.

Siguro, hindi pa talaga sya ang nararapat sakin. Hindi pa sya ang destined for me. Kasi umasa akong sya na talaga. Umasa akong he will be my first and last, umasa akong pangmatagalan na kami. I will better wait for the right time siguro, for the right man. Maghihintay ako for my one and only. Yung hindi ako sasaktan, at hindi ako iiwan. Kasi good things come to those who patiently wait.

done